Loading
دعای یستشیر، ستایش، مهج الدعوات
دانلود فایل PDF

دعای یستشیر


امام جعفر صادق(عليه السلام) از پدرش و آن حضرت از جدّش و آن حضرت از اميرالمؤمنين(عليه السلام) ـ كه درود و سلام فراوان حق بر تبار پاک و شايسته و برگزيده‌ى حضرتشان باد ـ نقل مى‌فرمايد كه فرمود: رسول گرامى ـ كه بر او و خاندانش سلام خدا باد ـ اين دعا را به من آموخت و فرمان داد تا در هر زمان و در هر سختى و راحتى، آن را به همراه داشته باشم و به جانشين خود بياموزم و نيز فرمود كه در طول زندگى آن را از خويش جدا نسازم تا فردا روز پروردگار بزرگ را با همراه داشتن آن ديدار كنم .
آن حضرت به من فرمود: هر صبح و شام اين دعا را بخوان كه گنجى است از گنج هاى عرش. گفتم: چه بخوانم؟ فرمود: اين دعا را ـ كه من بعد از توضيح ثواب آن مى گويم ـ بخوان. آن گاه كه پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله) (دعا را) به پايان رساندند، اُبىّ بن كعب انصارى گفت: يا رسول الله، پاداش خواننده ى اين دعا چيست؟ فرمود: آرام بگير، اُبىّ! عالمان زبان توضيح ارزش خواننده ى اين دعا را ندارند. گفت: پدر و مادرم به فداى شما! ارزش آن را بيان فرماييد. پيامبر خدا لبخندى زد و فرمود: آدمى زاده بر آن چه از او بازداشته مى شود حريصتر است. گوشه اى از پاداش اين دعا را برايتان مى گويم: وقتى خواننده ى دعا آن را در پيشگاه حق ـ عزّ وجلّ ـ مى خواند، خوبى از همه سوى آسمان تا زمين بر فرق سر او مى ريزد; خداوند آرامش بر او فرو مى فرستد و رحمت او را دربرمى گيرد. اين دعا پايانه اى جز عرش پروردگار جهانيان ندارد. زمزمه اى چونان صداى زنبور عسل دارد. خداوند به خواننده ى اين دعا نگاه خويش مى افكند. هر كه سه با آن را بخواند و از خيرهاى دنيا يا آخرت بخواهد، خداوند خواسته ى او را برمى آورد و به انجام مى رساند و از عذاب قبر و سينه تنگى (پس از مرگ) رهايى مى دهد. در روز رستاخيز، خواننده ى اين دعا بر مركبى سفيد از مرواريد، در برابر پروردگار هستى به پا مى خيزد. خداوند همه ى نعمت ها را براى او فرمان مى دهد و مى گويد: بنده ى من! هر جاى بهشت را مى خواهى، برگزين. افزون بر اين، پاداش هايى نزد خداى دارد كه نه چشمى ديده است و نه گوشى شنيده و نه به گمان آفريده اى و نه بر زبان ستاينده اى آمده است. سلمان فارسى(رحمه الله) عرض كرد: فداى شما شوم، بيش تر از ارزش آن بگوييد. پيامبر ـ كه درود و سلام فراوان خدا بر آن حضرت و خاندانش باد ـ فرمود: اباعبدالله! سوگند به آن كه مرا به پيامبرى راستين برگزيد، اگر اين دعا را بر ديوانه اى بخوانند، همان ساعت هوشيار مى گردد و اگر بر زن سخت زايى، پيش از چشم بر هم زدنى، زدانش آسان مى شود و اگر بر رانده ى پدر و مادر، همان لحظه كارش با پدر و مادر درست خواهد شد. آرى، سلمان; به آن كه مرا به پيامبرى راستين فرستاد. هر بنده اى چهل شب جمعه با خلوص آن را بخواند، همه ى گناهان مردمى و خدايى او آمرزيده خواهد گرديد. به آن كه مرا به پيامبرى راستين فرستاد، هر كه اين دعا را بخواند، غم ها و اندوه ها و بيمارى هاى جهان از دلش زدوده خواهد شد. آرى سلمان، هر كه خدا را با اين دعا بخواند ـ درست خوانده باشد يا نادرست ـ آن گاه با اميد پاداش به بستر رود، با هر حرف آن، خداوند هزار فرشته ى آسمان (بر او) خواهد فرستاد; با چهره هايى روشن تر از خورشيد و ماه بدر. سلمان پرسيد:
آيا خداى بزرگ با اين دعا، همه ى اين پاداش ها را به بنده مى دهد؟! فرمود: سلمان! به هيچ كسى آن را خبر مده تا مهم تر از آن را برايت بگويم. گفت: يا رسول الله، چرا فرمان مى دهيد كه آن را پوشيده بدارم؟ فرمود: بيم دارم بندگى را رها كنند و تنها بر دعا تكيه كنند، گفت: بفرماييد يا رسول الله. فرمود: آرى (مى گويم) سلمان! هركه اين دعا را بخواند و در زندگى همه گناهان بزرگ را آورده باشد و در همان شب يا روزِ خواندن دعا بميرد، شهيد به شمار مى رود! و اگر بى توبه بميرد، خداوند به بزرگى و آمرزش خويش، گناهان او را خواهد بخشود! . دعا اين است:
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
الْحَمْدُ للهِِ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْمَلِكُ الْحَقُّ الْمُبِينُ الْمُدَبِّرُ بِلاَ وَزِير وَ لاَ خَلْق مِنْ عِبَادِهِ يَسْتَشِيرُ الاَْوَّلُ غَيْرُ مَوْصُوف وَ الْبَاقِي بَعْدَ فَنَاءِ الْخَلْقِ الْعَظِيمُ الرُّبُوبِيَّةِ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَ الاَْرَضِينَ وَ فَاطِرُهُمَا وَ مُبْتَدِعُهُمَا بِغَيْرِ عَمَد خَلَقَهُمَا فَاسْتَقَرَّتِ الاَْرَضُونَ بِأَوْتَادِهَا فَوْقَ الْمَاءِ ثُمَّ عَلاَ رَبُّنَا فِي السَّمَاوَاتِ الْعُلَى الرَّحْمَنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَى لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَ مَا فِي الاَْرْضِ وَ مَا بَيْنَهُمَا وَ مَا تَحْتَ الثَّرَى. فَأَنَا أَشْهَدُ بِأَنَّكَ أَنْتَ اللهُ لاَ رَافِعَ لِمَا وَضَعْتَ وَ لاَ وَاضِعَ لِمَا رَفَعْتَ وَ لاَ مُعِزَّ لِمَنْ أَذْلَلْتَ وَ لاَ مُذِلَّ لِمَنْ أَعْزَزْتَ وَ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَ لاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَ أَنْتَ اللهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ كُنْتَ إِذْ لَمْ تَكُنْ سَمَاءٌ مَبْنِيَّةٌ وَ لاَ أَرْضٌ مَدْحِيَّةٌ وَ لاَ شَمْسٌ مُضِيئَةٌ وَ لاَ لَيْلٌ مُظْلِمٌ وَ لاَ نَهَارٌ مُضِيءٌ وَ لاَ بَحْرٌ لُجِّيٌّ وَ لاَ جَبَلٌ رَاس وَ لاَ نَجْمٌ سَار وَ لاَ قَمَرٌ مُنِيرٌ وَ لاَ رِيحٌ تَهُبُّ وَ لاَ سَحَابٌ يَسْكُبُ وَ لاَ بَرْقٌ يَلْمَعُ وَ لاَ رُوحٌ يَتَنَفَّسُ وَ لاَ طَائِرٌ يَطِيرُ وَ لاَ نَارٌ تَتَوَقَّدُ وَ لاَ مَاءٌ يَطَّرِدُ كُنْتَ قَبْلَ كُلِّ شَيْء وَ كَوَّنْتَ كُلَّ شَيْء وَ قَدَرْتَ عَلَى كُلِّ شَيْء وَ ابْتَدَعْتَ كُلَّ شَيْء وَ أَغْنَيْتَ وَ أَفْقَرْتَ وَ أَمَتَّ وَ أَحْيَيْتَ وَ أَضْحَكْتَ وَ أَبْكَيْتَ وَ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَيْتَ فَتَبَارَكْتَ يَا اللهُ وَ تَعَالَيْتَ .
أَنْتَ اللهُ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الْخَلاَّقُ الْعَلِيمُ أَمْرُكَ غَالِبٌ وَ عِلْمُكَ نَافِذٌ وَ كَيْدُكَ غَرِيبٌ وَ وَعْدُكَ صَادِقٌ وَ حُكْمُكَ عَدْلٌ وَ كَلاَمُكَ هُدًى وَ وَحْيُكَ نُورٌ وَ رَحْمَتُكَ وَاسِعَةٌ وَ عَفْوُكَ عَظِيمٌ وَ فَضْلُكَ كَثِيرٌ وَ عَطَاؤُكَ جَزِيلٌ وَ حَبْلُكَ مَتِينٌ وَ إِمْكَانُكَ عَتِيدٌ وَ جَارُكَ عَزِيزٌ وَ بَأْسُكَ شَدِيدٌ وَ مَكْرُكَ مَكِيدٌ ]أَنْتَ يَا رَبِّ [مَوْضِعُ كُلِّ شَكْوَى وَ حَاضِرُ كُلِّ مَلاَ وَ مُنْتَهَى كُلِّ حَاجَة وَ فَرَجُ كُلِّ حَزِين وَ غِنَى كُلِّ مِسْكِين وَ حِصْنُ كُلِّ هَارِب وَ أَمَانُ كُلِّ خَائِف حِرْزُ الضُّعَفَاءِ كَنْزُ الْفُقَرَاءِ مُفَرِّجُ الْغَمَّاءِ مُعِينُ الصَّالِحِينَ.
ذَلِكَ اللهُ رَبُّنَا لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ تَكْفِي مَنْ تَوَكَّلَ عَلَيْكَ وَ أَنْتَ جَارُ مَنْ لاَذَ بِكَ وَ تَضَرَّعَ إِلَيْكَ عِصْمَةُ مَنِ اعْتَصَمَ بِكَ مِنْ عِبَادِكَ نَاصِرُ مَنِ انْتَصَرَ بِكَ تَغْفِرُ الذُّنُوبَ لِمَنِ اسْتَغْفَرَكَ جَبَّارُ الْجَبَابِرَةِ عَظِيمُ الْعُظَمَاءِ كَبِيرُ الْكُبَرَاءِ سَيِّدُ السَّادَاتِ مَوْلَى الْمَوَالِي صَرِيخُ الْمُسْتَصْرِخِينَ مُنَفِّسٌ عَنِ الْمَكْرُوبِينَ مُجِيبُ دَعْوَةِ الْمُضْطَرِّينَ أَسْمَعُ السَّامِعِينَ أَبْصَرُ النَّاظِرِينَ أَحْكَمُ الْحَاكِمِينَ أَسْرَعُ الْحَاسِبِينَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ قَاضِي حَوَائِجِ
الْمُؤْمِنِينَ مُغِيثُ الصَّالِحِينَ. أَنْتَ اللهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ رَبُّ الْعَالَمِينَ أَنْتَ الْخَالِقُ وَ أَنَا الْمَخْلُوقُ وَ أَنْتَ الْمَالِكُ وَ أَنَا الْمَمْلُوكُ وَ أَنْتَ الرَّبُّ وَ أَنَا الْعَبْدُ وَ أَنْتَ الرَّازِقُ وَ أَنَا الْمَرْزُوقُ وَ أَنْتَ الْمُعْطِي وَ أَنَا السَّائِلُ وَ أَنْتَ الْجَوَادُ وَ أَنَا الْبَخِيلُ وَ أَنْتَ الْقَوِيُّ وَ أَنَا الضَّعِيفُ وَ أَنْتَ الْعَزِيزُ وَ أَنَا الذَّلِيلُ وَ أَنْتَ الْغَنِيُّ وَ أَنَا الْفَقِيرُ وَ أَنْتَ السَّيِّدُ وَ أَنَا الْعَبْدُ وَ أَنْتَ الْغَافِرُ وَ أَنَا الْمُسِيءُ وَ أَنْتَ الْعَالِمُ وَ أَنَا الْجَاهِلُ وَ أَنْتَ الْحَلِيمُ وَ أَنَا الْعَجُولُ وَ أَنْتَ الرَّحْمَنُ وَ أَنَا الْمَرْحُومُ وَ أَنْتَ الْمُعَافِي وَ أَنَا الْمُبْتَلَى وَ أَنْتَ الْمُجِيبُ وَ أَنَا الْمُضْطَرُّ وَ أَنَا أَشْهَدُ بِأَنَّكَ أَنْتَ اللهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الْمُعْطِي عِبَادَكَ بِلاَ سُؤَال وَ أَشْهَدُ بِأَنَّكَ أَنْتَ اللهُ الْوَاحِدُ الْفَرْدُ وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ وَ صَلَّى اللهُ عَلَى مُحَمَّد وَ أَهْلِ بَيْتِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ وَ اغْفِرْ لِي ذُنُوبِي وَ اسْتُرْ عَلَيَّ عُيُوبِي وَ افْتَحْ لِي مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَ رِزْقاً وَاسِعاً يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ وَ الْحَمْدُ للهِِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَ حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيم.(1)
ستايش مخصوص خدايى است كه نيست معبودى جز او. پادشاه بر حق آشكار. آن مدبرى كه وزير و كمك كار ندارد. با مخلوقى از بندگانش مشورت نمى كند. آغازى كه به وصف درنيايد و آنكه پس از فناى خلق باقى است. خدايى كه مقام ربوبيتش بس بزرگ است. روشنى آسمان ها و زمين ها و آفريننده آنها و پديد آورنده آنهاست. بدون پايه و ستون آنها را آفريد و به نحو خاصى آنها را از هم گشود. پس آسمان ها مطيعانه به امرش ايستادند و زمين ها نيز با ميخ هايش (كوه ها) بر آب مستقر شدند. سپس پروردگار ما در آسمان هاى بلند برآمد; آن بخشاينده كه بر عرش مستولى است. از آن اوست هر چه در آسمان ها و هر چه در زمين و هرچه بين آن دو است، نيز آنچه زير كره خاك است. گواهى مى دهم كه تويى خدايى كه هر چه را پست كردى، كسى بلندش نتواند كرد. هر چه را بلند كردى، كسش پست نتواند كرد. هر كه را خوار كردى، كسش عزت نتوان داد. هر كه را عزت دادى، كسى خوارش نتواند. آنچه را دادى، جلوگير ندارد. آنچه را جلوگيرى كردى، كسى نتواند بدهد. تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست. بودى تو هنگامى كه نه آسمان ساخته اى بود و نه زمين گسترده اى و نه خورشيد درخشنده اى و نه شب تاريك كننده و نه روز روشنى دهنده و نه درياى موّاجى و نه كوه استوارى و نه ستاره سير كننده و نه ماه تابناك و نه بادى وزان و نه ابرى بارنده و نه برقى درخشنده و نه رعدى به تسبيح غرنده; نيز نه جانى كه دم زند و نه پرنده اى كه پرواز كند و نه آتشى كه روشن گردد. نه آبى كه روان گردد.
بودى تو پيش از هر چيز. همه را تو هستى دادى و بر هر چيز قادر و توانا گشتى. همه اشيا را پديد آوردى، توانگر مى كنى و فقير مى گردانى و مى ميرانى و زنده مى كنى و مى خندانى و مى گريانى و بر عرش مستولى هستى. پس منزّهى تو اى خدا و برترى، تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست، آن آفريننده مددكار. فرمانت پيروز و دانشت نافذ و كيد و مكرت عجيب و غريب است. وعده ات راست و گفتارت درست، و حُكمت عدل و داد و كلامت هدايت، ارشاد و وحيت نور، رحمتت پهناور، گذشتت بس بزرگ، فضل و كرمت بسيار، رشته توسل به تو محكم و امكان (وسائل جور كردن) تو مهيا است. پناهنده به تو نيرومند، انتقام و كيفرت سخت، مكر و كيدت زيركانه است. تو اى پروردگار من، مرجع هر شكايت و حاضر در هر انجمن و مطلع از هر سخن درگوشى هستى. حد نهايى هر حاجت، برطرف كننده هر اندوه، توانگرى هر بينا، دژ محكم هر فرارى، امان بخش هر ترسناك، پناهگاه ضعيفان، گنج فقيران، غمگشاى غمزدگان، ياور نيكان و نيك رفتارانى. اين است خدا پروردگار ما كه معبودى جز او نيست. هر بنده اى از بندگانت كه بر تو توكل كند، او را كفايت كنى. تويى پناه كسى كه به تو پناه آورد و تضرع و زارى به درگاهت كند. نگهدار آنى كه از تو نگهدارى خواهد يار آنى كه از تو يارى طلبد. بيامرزى گناهان كسى را كه از تو آمرزش خواهد. مسلط بر همه گردنكشانى. برتر (از همه) برتران. بزرگ همه بزرگان. آقاى آقايان. سرور سروران. دادرس دادخواهان. غم زداى غمندگان. اجابت كننده دعاى درماندگان. شنواترين شنوندگان. بيناترين بينايان. عادل ترين حاكمان. سريع ترين حسابگران. مهربان ترين مهربانان. بهترين آمرزندگان. برآرنده حاجات مؤمنان و فريادرس نيكان و شايستگان. تويى خدايى كه معبودى جز تو
نيست، اى پروردگار جهانيان، تويى آفريننده و منم آفريده شده، تويى مالك و منم مملوك، تويى پروردگار و منم بنده، تويى روزى ده و منم روزى خور، تويى دهنده و منم خواهنده، تويى بخشنده و منم بخيل و خسيس، تويى نيرومند و منم بنده ناتوان، تويى عزيز و منم زبون و ذليل، تويى توانگر و منم گداى نيازمند، تويى آقا و منم بنده، تويى آمرزنده و منم بدكار (شرمنده)، تويى دانا و منم نادان، تويى بردبار و منم شتاب كار، تويى بخشاينده و منم مستوجب رحمت، تويى عافيت بخش و منم (بنده) گرفتار، تويى اجابت كننده و منم بنده درمانده. گواهى مى دهم كه تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست. به بندگانت بدون درخواست عطا مى كنى و گواهى مى دهم كه تويى خداى يگانه، يكتاى تنهاى بى نياز، و بازگشت همه به سوى تو است. درود خدا بر محمد و اهل بيت پاك و پاكيزه اش باد. بيامرز گناهانم را و بر من عيب هايم را بپوشان، و براى من از نزد خود درى از رحمت و روزى فراخ باز كن، اى مهربان ترين مهربانان. حمد مخصوص پروردگار جهانيان است. بس است ما را خدا، نيكو وكيلى است و جنبش و نيرويى نيست مگر خداى والاى بزرگ.

1 . مهج الدّعوات: 132، بحار الأنوار: 83/330.


Codded & Powered by:سیستم مدیریت محتوای کنز ـ دهکده وب ver 0.2