صفحه اصلی دعا ـ بنیاد بین المللی دعامعرفی چهل دعا دعا ـ بنیاد بین المللی دعا دعاى اويس قرنى (1)
Loading
دعاى اويس قرنى، مهج الدعوات، ابن طاووس
دانلود فایل PDF

دعاى اويس قرنى (1)


دعايى از مولاى ما اميرالمؤمنين(عليه السلام) كه آن را به اويس قرنى آموخت.
ابن طاووس مى‌گويد: اين دعا غير دعايى است كه در كتاب «سعادات» و «اغاثة الدّاعي» ذكر نموده ام. على بن ابى طالب(عليه السلام)فرمود: هر كس اين دعا را بخواند، خدا همه حاجت هاى او را برمى آورد و رسول خدا(صلى الله عليه وآله)فرمود: قسم به كسى كه مرا به پيغمبرى فرستاده است، كسى كه گرسنه و تشنه باشد، و اين دعا را بخواند، خدا او را سير مى گرداند و آب ارزانى او مى دارد.
اگر شخصى اين نام ها را بر كوهى بخواند كه ميان او و جايى كه قصد كرده، مانع باشد، آن كوه راه خواهد گشود تا آن جايى كه مى خواهد برود. اگر اين دعا را بر ديوانه اى بخواند عاقل مى شود. اگر اين دعا را بر زنى بخواند كه زائيدن بر او دشوار مى باشد، خدا وضع حمل او را آسان مى گرداند. قسم به كسى كه مرا به پيغمبرى فرستاده است، هر كس اين دعا را چهل شب جمعه بخواند، خدا هر گناهى را كه ميان او و ميان خدا باشد مى آمرزد.
اگر شخصى بر پادشاه ظالمى وارد شود و اين دعا را بخواند، خدا او را از شرّ وى خلاص مى گرداند. هر كس اين دعا را در وقت خواب بخواند و به خواب رود، خدا به شمار هر حرفى از اين دعا هفتاد هزار فرشته را خلق مى نمايد كه چهره هاى ايشان تابناك تر از آفتاب باشد كه از خدا براى او طلب آمرزش نمايند و براى او دعا كنند و براى او حسنات بنويسند. هر كس اين دعا را بخواند و از او گناهان كبيره سر زده باشد، همه گناهان او آمرزيده مى شود. اگر در آن شب بميرد، شهيد خواهد بود. خدا او و خانواده و مؤذن مسجدى راكه در آن نماز گزارده و پيشنمازى را كه به او اقتدا نموده، مى آمرزد و آن دعا اين است:
يَا سَلاَمُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ الطَّاهِرُ الْمُطَهَّرُ الْقَاهِرُ الْقَادِرُ الْمُقْتَدِرُ، يَا مَنْ يُنَادَى مِنْ كُلِّ فَجّ عَمِيق بِأَلْسِنَة شَتَّى وَ لُغَات مُخْتَلِفَة وَ حَوَائِجَ أُخْرَى، يَا مَنْ لاَ يَشْغَلُهُ شَأْنٌ عَنْ شَأْن أَنْتَ الَّذِي لاَ تُغَيِّرُكَ الاَْزْمِنَةُ وَ لاَ تُحِيطُ بِكَ الاَْمْكِنَةُ وَ لاَ تَأْخُذُكَ سِنَةٌ وَ لاَ نَوْمٌ يَسِّرْ لِي مِنْ أَمْرِي مَا أَخَافُ عُسْرَهُ وَ فَرِّجْ لِي مِنْ أَمْرِي مَا أَخَافُ كَرْبَهُ وَ سَهِّلْ لِي مِنْ أَمْرِي مَا أَخَافُ حُزْنَهُ ]حَزْنَهُ[
سُبْحَانَكَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ عَمِلْتُ سُوءاً وَ ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي إِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ وَ الْحَمْدُ للهِِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ وَ صَلَّى اللهُ عَلَى نَبِيِّهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ تَسْلِيمًا .(1)

اى خداى سلامتى دهنده، امان دهنده، نگاهدارنده، غلبه كننده با عزت، صاحب جبروت و كبريا، اى پاك و پاكيزه، اى چيره شونده با توانايى بسيار، اى كسى كه از هر راه و بيابان دور و دراز به زبان هاى مختلف و لهجه هاى متفاوت و حاجت هاى متعدّده خوانده شده است، اى كه او را كارى از كارى ديگر مشغول نمى گرداند.
تو را زمان ها تغيير نمى دهد و مكان ها فرا نمى گيرد و خواب و سستى فرا نمى گيرد، بر من آنچه را كه از دشوارى آن مى ترسم آسان گردان. مرا از آنچه از اندوه آن مى ترسم نجات و رهايى ده. آسان و هموار گردان بر من آنچه را كه از ناهموارى آن مى ترسم. تو را بسيار ستايش مى كنم. خدايى جز تو نيست.
من از جمله ستم كنندگان بر خود هستم، گناه و بدى كرده ام و بر خود ستم نموده ام، پس مرا بيامرز كه گناهان را كسى جز تو نمى آمرزد. همه ستايش ها را خدا سزاوار است كه پروردگار عالميان است. توانايى نيست جز براى خداى بلند مرتبه و خدا بر پيغمبر او محمّد و آل او رحمت بسيار فرستد.

1 . مهج الدّعوات: 103، بحار الأنوار: 92/390.


Codded & Powered by:سیستم مدیریت محتوای کنز ـ دهکده وب ver 0.2