Loading
دعاى عهد، امام محمد باقر، دعای عبادت‌کنندگان، مهج الدعوات
دانلود فایل PDF

دعاى عهد


امام محمّد باقر (عليه السلام) فرمود: هر كس اين دعا را در مدّت عمر خود يك بار بخواند، در زمره عبادت‌كنندگان نوشته مى‌شود و در ديوان حضرت قائم(عليه السلام) مقام والايى به او مى دهند. پس هرگاه قائم اهل بيت ظهور كند، او را به اسم و اسم پدر او ندا مى كند.
سپس به او اين نوشته داده و گفته مى شود كه اين عهدنامه را بگير كه با ما در دنيا عهد كرده اى و اين است معناى فرمايش خدا كه در قرآن فرمود: (إِلاَّ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً)(1) «و عذاب مى شود; مگر كسى كه گرفته باشد نزد خدا عهدى را» يعنى مگر كسى كه اقرار به وحدانيّت خدا و پيروى پيغمبران و پيشوايان خود كرده باشد. بايد كه اين دعا را با طهارت بخوانى و دعا اين است:
اللَّهُمَّ يَا إِلَهَ الاْلِهَةِ يَا وَاحِدُ يَا أَحَدُ يَا آخِرَ الاْخِرِينَ يَا قَاهِرَ الْقَاهِرِينَ يَا عَلِيُّ يَا عَظِيمُ أَنْتَ الْعَلِيُّ الاَْعْلَى عَلَوْتَ فَوْقَ كُلِّ عُلْو هَذَا يَا سَيِّدِي عَهْدِي وَ أَنْتَ مُنْجِزٌ وَعْدِي فَصِلْ يَا مَوْلاَيَ عَهْدِي وَ أَنْجِزْ وَعْدِي آمَنْتُ بِكَ أَسْأَلُكَ بِحِجَابِكَ الْعَرَبِيِّ وَ بِحِجَابِكَ الْعَجَمِيِّ وَ بِحِجَابِكَ الْعِبْرَانِيِّ وَ بِحِجَابِكَ السُّرْيَانِيِّ وَ بِحِجَابِكَ الرُّومِيِّ وَ بِحِجَابِكَ الْهِنْدِيِّ وَ أَثْبِتْ مَعْرِفَتَكَ بِالْعِنَايَةِ الاُْولَى فَإِنَّكَ أَنْتَ اللهُ لاَ تُرَى وَ أَنْتَ بِالْمَنْظَرِ الاَْعْلَى وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِرَسُولِكَ الْمُنْذِرِ(صلى الله عليه وآله)وَ بِعَلِيّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيْهِ الْهَادِي وَ بِالْحَسَنِ السَّيِّدِ وَ بِالْحُسَيْنِ الشَّهِيدِ سِبْطَيْ نَبِيِّكَ وَ بِفَاطِمَةَ الْبَتُولِ وَ بِعَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ زَيْنِ الْعَابِدِينَ ذِي الثَّفِنَاتِ وَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيّ الْبَاقِرِ عَنْ عِلْمِكَ وَ بِجَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّد الصَّادِقِ الَّذِي صَدَّقَ بِمِيثَاقِكَ وَ بِمِيعَادِكَ وَ مُوسَى بْنِ جَعْفَر الْحَصُورِ الْقَائِمِ بِعَهْدِكَ وَ بِعَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا الرَّاضِي بِحُكْمِكَ وَ بِمُحَمَّدِ بْنِ عَلِيّ الْحِبْرِ الْفَاضِلِ الْمُرْتَضَى فِي الْمُؤْمِنِينَ وَ بِعَلِيِّ بْنِ مُحَمَّد الاَْمِينِ الْمُؤْتَمَنِ هَادِي الْمُسْتَرْشِدِينَ وَ بِالْحَسَنِ بْنِ عَلِيّ الطَّاهِرِ الزَّكِيِّ خِزَانَةِ الْوَصِيِّينَ وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِالاِْمَامِ الْقَائِمِ الْعَدْلِ الْمُنْتَظَرِ الْمَهْدِيِّ إِمَامِنَا وَ ابْنِ إِمَامِنَا صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ يَا مَنْ جَلَّ فَعَظُمَ وَ هُوَ أَهْلُ ذَلِكَ فَعَفَا وَ رَحِمَ يَا مَنْ قَدَرَ فَلَطُفَ أَشْكُو إِلَيْكَ ضَعْفِي وَ مَا قَصُرَ عَنْهُ أَمَلِي مِنْ تَوْحِيدِكَ وَ كُنْهِ مَعْرِفَتِكَ وَ أَتَوَجَّهُ إِلَيْكَ بِالتَّسْمِيَةِ الْبَيْضَاءِ وَ بِالْوَحْدَانِيَّةِ الْكُبْرَى الَّتِي قَصُرَ عَنْهَا مَنْ أَدْبَرَ وَ تَوَلّى وَ آمَنْتُ بِحِجَابِكَ الاَْعْظَمِ وَ بِكَلِمَاتِكَ التَّامَّةِ الْعُلْيَا الَّتِي خَلَقْتَ مِنْهَا دَارَ الْبَلاَءِ وَ أَحْلَلْتَ مَنْ أَحْبَبْتَ جَنَّةَ الْمَأْوَى وَ آمَنْتُ بِالسَّابِقِينَ وَ الصِّدِّيقِينَ أَصْحَابِ الْيَمِينِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ خَلَطُوا عَمَلاً صَالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً أَلاَّ تُوَلِّيَنِي غَيْرَهُمْ وَ لاَ تُفَرِّقَ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ
غَداً إِذَا قَدَّمْتَ الرِّضَا بِفَصْلِ الْقَضَاءِ آمَنْتُ بِسِرِّهِمْ وَ عَلاَنِيَتِهِمْ وَ خَوَاتِيمِ أَعْمَالِهِمْ فَإِنَّكَ تَخْتِمُ عَلَيْهَا إِذَا شِئْتَ يَا مَنْ أَتْحَفَنِي بِالاِْقْرَارِ بِالْوَحْدَانِيَّةِ وَ حَبَانِي بِمَعْرِفَةِ الرُّبُوبِيَّةِ وَ خَلَّصَنِي مِنَ الشَّكِّ وَ الْعَمَى رَضِيتُ بِكَ رَبّاً وَ بِالاَْصْفِيَاءِ حُجَجاً وَ بِالْمَحْجُوبِينَ أَنْبِيَاءَ وَ بِالرُّسُلِ أَدِلاَّءَ وَ بِالْمُتَّقِينَ أُمَرَاءَ وَ سَامِعاً لَكَ مُطِيعاً.(2)

خداوندا، اى خداى همه پرستيده شدگان، اى يكتا، اى يگانه، اى آخر از همه، اى غلبه كننده بر همه، اى بلند مرتبه، اى بزرگ، تويى بلندتر و بلند مرتبه، بالاتر از هر بلندى هستى، اى مولاى من، پيمان و اعتقاد من، برآورنده وعده تويى، پس صله و جايزه بده اى مولاى من به خاطر پيمانم، وعده ات را برآور، به تو ايمان آورده ام و به حقّ نام عربى و نام فارسى و نام عربى تو (در لهجه يهود) و به حقّ نام تو در زبان سريانى (نصارا) و به حقّ نام رومى و نام هندى تو قَسَمت مى دهم كه شناخت و معرفت من نسبت به خود را ثابت
گردان، به سبب بخشش و عطيه اى كه در روز اوّل خلقت كرده اى.
تويى آن خدا كه ديده نمى شود. تويى در جايگاهى بلندتر از همه جاى ها. به سوى تو به وسيله پيغمبر نزديكى مى جويم كه خلايق را از عقوبت تو مى ترساند و به وسيله على بن ابى طالب كه پيشواى مؤمنان است. رحمت هاى خدا باد بر او كه راهنماست; به وسيله امام حسن ستوده و امام حسين شهيد كه نواده پيغمبر تواند;
به وسيله حضرت فاطمه كه بتول و از دنيا و از اهل آن بُريده است; به وسيله على پسر امام حسين كه زينت همه عبادت كنندگان و مواضع سجود او داراى پينه ها است; به وسيله امام محمد پسر على كه جمع كننده و شكافنده علم است; به وسيله امام جعفر پسر محمّد كه راستگو و تصديق پيمان تو و روز جزا نموده است;
به وسيله امام موسى پسر امام جعفر كه باز دارنده نفس خود از خواهش ها و به پاى دارنده پيمان توست; به وسيله امام على پسر موسى الرضا كه راضى به فرمان تو است;
به وسيله محمّد تقىّ پسر على كه دانا و با فضيلت و پسنديده ميان مؤمنان است; به وسيله امام على نقىّ پسر محمّد كه امانت دار و معتمد و راهنماى راه يافتگان است; به وسيله امام حسن عسكرى پسر على كه پاك و پاكيزه و خزانه دار علوم وصى هاى پيغمبران است. نزديكى مى جويم به تو به وسيله پيشوايى كه به پا دارنده امر خدا و عادل است كه هدايت شده و انتظار فرج را كشيده و پيشواى ما و پسر پيشواى ما است. رحمت هاى خدا بر ايشان باد.
اى خدايى كه امر او همه چيز را فرا گرفته و شامل است، پس بزرگ است و سزاوار بزرگى است، و از گناهان در گذشته و به بندگان رحم كرده.
اى كسى كه بر عقوبت توانا است اما بخشيده است، شِكْوه مى كنم به تو از ناتوانايى خود، از اين كه اميد براى رسيدن به فهم توحيد و يگانگى تو كوتاه است، از رسيدن به حقيقت تو ناتوانم، به سوى تو با نام بردن نام هاى نورانى تو روى مى آورم و به اقرار به يگانگى و بزرگى تو اما فهم كسى كه به ايمان و شناخت تو پشت كرده باشد، كوتاه است. ايمان آورده ام كه در راه شناخت تو حجاب و پرده وجود دارد، كه گسترده تر است از آن كه به وصف آيد، به نام هاى تو متوسل مى شوم كه تمام و كمال و بلنداند. با ذكر آنها ابتلا و امتحان بندگان را آفريده اى. به بركت آنها كسى را كه دوست دارى به بهشت برود، در آن جا سكنى داده اى، كه منزل و جايگاه مؤمنان است. به پيشى گيرندگان در ايمان اعتقاد دارم و به راستگويان كه ياران طرف راست بهشت اند، همان مؤمنانى كه كردار نيكو و بد را با هم انجام داده اند. درخواست دارم توفيق دهى آنان را دوست بدارم. ميان من و ايشان فرداى قيامت جدايى قرار ندهى، آن هنگام كه به حكم تو در جدا ساختن حقّ از باطل، تن دهم. به پنهان و آشكار و به عاقبت كارهاى ايشان ايمان آوردم. و مى دانم بر كارهاى خوب ختم مى كنى، هر گاه خواهى.
اى كسى كه به من با اقرار كردن به يگانگى خود هديه داده اى. به من شناخت پروردگار بودن خود را بخشيده اى; مرا از شك و كورى نادانى رها كرده اى; راضيم كه پروردگار منى; راضيم به برگزيدگان تو، يعنى حجت هاى الهى و پيغمبران گذشته و فرستادگان تو و پرهيزكاران كه پيشوايانند، و امر تو را شنوايم و فرمان تو را فرمان بردارم.

1 . سوره مريم : 87 .
2 . مهج الدّعوات: 334، بحار الأنوار: 92/337.


Codded & Powered by:سیستم مدیریت محتوای کنز ـ دهکده وب ver 0.2