روز هفتم

«أَلْيَوْمُ السَّابِعُ»

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لاَ يَنْفَدُ وَ لاَ يَنْقَطِعُ آخِرُهُ وَ لاَ يَقْصُرُ دُونَ عَرْشِكَ مُنْتَهَاهُ اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لاَ تَحْجُبُ عَنْكَ وَ لاَ يَتَنَاهَى دُونَكَ وَ لاَ يَقْصُرُ عَنْ أَفْضَلِ رِضَاكَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي لاَ يُقْطَعُ إِلَّا بِإِذْنِهِ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي لاَ يُقْضَى إِلَّا بِعِلْمِهِ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي لاَ يُرْجَى إِلَّا فَضْلُهُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي لَهُ الْفَضْلُ عَلَى مَنْ أَطَاعَهُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي لَهُ الْحُجَّةُ عَلَى مَنْ عَصَاهُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي مَنْ رَحِمَ مِنْ جَمِيعِ خَلْقِهِ كَانَ فَضْلاً مِنْهُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي لاَ يَفُوتُهُ الْقَرِيبُ وَ لاَ يَبْعُدُ عَنْهُ الْبَعِيدُ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي افْتَتَحَ بِالْحَمْدِ كِتَابَهُ وَ جَعَلَهُ آخِرَ دَعْوَى أَهْلِ جَنَّتِهِ وَ خَتَمَ بِهِ قَضَاءَهُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي لاَ يَزَالُ وَ لاَ يَزُولُ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي كَانَ قَبْلَ كُلِّ شَيْءٍ كَائِنٌ فَلاَ يُوجَدُ لِشَيْءٍ مَوْضِعٌ قَبْلَهُ وَ الْحَمْدُ لِلهِ الْاَوَّلِ فَلاَ يَكُونُ كَائِنٌ قَبْلَهُ وَ الْآخِرِ فَلاَ شَيْءَ بَعْدَهُ وَ هُوَ الْبَاقِي الدَّائِمُ بِغَيْرِ غَايَةٍ وَ لاَ فَنَاءٍ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي لاَ يُدْرِكُ الْاَوْهَامُ صِفَتَهُ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي ذَهَلَ الْعُقُولُ عَنْ مَبْلَغِ عَظَمَتِهِ حَتَّى يَرْجِعُوا إِلَى مَا امْتَدَحَ بِهِ نَفْسَهُ مِنْ عِزِّهِ وَ جُودِهِ وَ طَوْلِهِ الْحَمْدُ لِلهِ الَّذِي سَدَّ الْهَوَاءَ بِالسَّمَاءِ وَ دَحَى الْاَرْضَ عَلَى الْمَاءِ وَ اخْتَارَ لِنَفْسِهِ الْاَسْمَاءَ الْحُسْنَى الْحَمْدُ لِلهِ الْوَاحِدِ بِغَيْرِ تَشْبِيهٍ الْعَالِمِ بِغَيْرِ تَكْوِينٍ الْبَاقِي بِغَيْرِ كُلْفَةٍ الْخَالِقِ بِغَيْرِ مُنْتَهًى الْحَمْدُ لِلهِ رَبِّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَ رَبِّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ وَ رَبِّ الْاَنْبِيَاءِ وَ الْمُرْسَلِينَ وَ رَبِّ الْاَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ أَحَداً صَمَداً لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ مَلَكَ الْمُلُوكَ بِقُدْرَتِهِ وَ اسْتَعْبَدَ الْاَرْبَابَ بِعِزَّتِهِ وَ سَادَ الْعُظَمَاءَ بِجَبَرُوتِهِ وَ اصْطَنَعَ الْفَخْرَ وَ الاِسْتِكْبَارَ لِنَفْسِهِ وَ جَعَلَ الْفَضْلَ وَ الْكَرَمَ وَ الْجُودَ وَ الْمَجْدَ لَهُ جَارُ الْمُسْتَجِيرِينَ وَ لَجَأُ الْمُضْطَرِّينَ وَ مُعْتَمَدُ الْمُؤْمِنِينَ وَ سَبِيلُ حَاجَةِ الْعَابِدِينَ. اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ بِجَمِيعِ مَحَامِدِكَ كُلِّهَا مَا عُلِمَ مِنْهَا وَ مَا لَمْ يُعْلَمْ وَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً يُوَافِي لِعِلْمِكَ وَ يُكَافِي مَزِيدَ كَرَامَتِكَ. اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً يُبْلَغُ بِهِ رِضَاكَ وَ أُوَدِّي بِهِ شُكْرَكَ وَ أَسْتَوْجِبُ بِهِ الْمَزِيدَ مِنْ عِنْدِكَ. اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حِلْمِكَ بَعْدَ عِلْمِكَ وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى عَفْوِكَ بَعْدَ قُدْرَتِكَ يَا خَيْرَ الْغَافِرِينَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.

خدایا! ستایش تورا سزاست ستایشی که آغازش پایان نداشته وپایانش منقطع نگردد ونهایت ان از عرش تو کوتاه نیاید. خدایا! ستایش تورا سزاست ستایشی که از تو در حجاب نشود وجز ذات تو نهایتی نداشته باشد واز بالاترین مراتب خشنودیت کوتاه نیاید؛ستایش خدایی که اطاعت نشود مگر به اذن او و معصیت نشود مگر به علم او؛ستایش خدایی را سزاست که جز از عدلش ترس وواهمه ای نبوده وجز به فضل وکرمش امیدی نباشد. ستایش خدایی را سزاست که نسبت به کسی که فرمانبرداریش کند بزرگوار است ؛ستایش خدایی را سزاست که علیه کسی که اورا معصیت کند،حجت وبرهان دارد؛ستایش خدایی را سزاست که در میان موجودات هر که را مورد مهر خویش قرار داد،از روی فضل وکرم اوست؛ ستایش خدایی را سزاست که از میان موجودات هر که را عذاب کند از عدل او ناشی گردد. وستایش خدایی را سزاست که شخص نزدیک از تخت قدرتش خارج نشده وشخص دور از وی نباشد ؛ستایش خدایی را سزاست که ستایش خود را نموده وخلق را به ستایش خود خوانده است؛ ستایش خدایی را سزاست که کتابش را به ستایش افتتاح کرد وان را آخرین دعای اهل بهشت قرار داد وحکم خود را بدان ختم فرمود ؛ستایش خدایی را سزاست که پیوسته بوده وخواهد بود. وستایش خدایی را سزاست که پیش از هر موجودی وجود داشت؛از این رو پیش از او اثری از موجود دیگر یافت نشود وستایش خدایی را سزاست که اغاز است وموجودی قبل از او نبوده وپایان است وهیچ چیزی پس از او وجود ندارد و اوست ان که همیشه باقی است وپایان وفنایی ندارد. ستایش خدایی را سزاست که پندارها به وصف او نرسد؛ستایش خدایی را سزاست که عقلها از درک حد عظمتش سرگردان گشته؛ تابه ناچار به انکه خودش از عزت وجود وکرمش خود را ستوده باز گردند ؛ستایش خدایی را سزاست که هوا را به اسمان مسدود ساخت وزمین را بر اب گسترانید وبرای خویش نامهای نیکو برگزید. ستایش خدایی را سزاست؛ان یکتای بی شبیه که بدن وسیله ی هستی عالم ودانا بوده وبدون تکلف ومشقت باقی است وبی رنج وتعب موجودات را خلق فرمود ووصفش حد ونهایتی ندارد وشناخته شده ای بی منتهاست ؛ستایش خدایی را سزاست که پروردگار اسمانهای هفتگانه وپروردگار عرش عظیم و پروردگار پیامبران وفرستادگان و پروردگار اولین و اخرین است ؛یکتای بی نیاز است که نزاده وزاده نشده وهیچکس همتای او نیست. ان که بقدرتش همه ی پادشاهان را زیر فرمان خود دراورده وبه عزتش معبودانی را بنده خود ساخته وبه سلطنتش بر همه ی بزرگان سروری کند وفخروبزرگی را ویژه خود کرده وفصل وبزرگواری وقدرت،خاص اوست؛پناه دهنده ی پناه جویان وملجا درماندگان و تکیه گاه مومنان وراه حاجت خواهی پرستش کنندگان است. خدایا!تورا ستایش به همه ی ستایشهایت ؛انچه از انها اگاهیم وانچه نمی دانیم وتورا ستایش؛ستایشی که بر ستایش همه ی خلق فزونی یابد. خدایا!تورا ستایش؛ ستایشی که مرا به مقام خشنودیت برساند وبدان وسیله مراتب سپاسگذاری تورا انجام داده باشم وشایسته ی فزونی کرمت گردم؛خدایا!تو را ستایش به بردباریت پس از علم ودانشت وتورا ستایش بر گذشتت با وجود قدرتت ؛ای بهترین امرزندگان !ای مهربانترین مهربانان!

منشورات